• Zwaarbevochten zege na mentale comeback

    In de tweede wedstrijdronde van de Voorjaarscompetitie stond er meteen 220 Volt op het potje PVCV O14-2 tegen het selectieteam DVSU O14-1 uit Utrecht. Want beide teams hadden hun eerste wedstrijd duidelijk verloren en de verliezer van deze kraker mocht meteen kennis maken met het spuuglelijke degradatiespook. Dat wil natuurlijk niemand.
    Op onze zonovergoten thuishaven Sportpark Fletiomare moest oefenmeester Jilles vandaag zijn coachmaatje Kenzo en zijn pupil Ethan missen. Bikkel Ethan kwam zijn maatjes wel fanatiek aanmoedigen en dat was hard nodig bij deze 6-punten pot die onder de strakke leiding van fluiter Jan en vlagger Ferry stond. Want de rood-witte stadsjongens uit Lunetten deden hun naam eer aan (Door Vriendschap Sterk Utrecht) en tikten als keigezellige kameraden in een bierteam het balletje vrolijk van voetje naar voetje. Soms speelde DVSU de leren knikker wel 10 keer naar elkaar over zonder dat er een Vleutens voetje tussen zat. En als onze jongens in balbezit kwamen werden ze te vaak binnen 5 seconden alweer van de sokken gelopen door de potige pubers uit Lunetten.
    Zo leek het weer verdacht veel op de bekende clash tussen stevige en brutale stadsterriërs uit Utrecht en vrolijk kwispelende chihuahuas in het Maximapark die onschuldig achter een bal aan huppelden. Daarnaast leek het zelfvertrouwen van onze jongens ook flink aangetast door de dikke 7:1 nederlaag tegen kampioenskandidaat Kampong van vorige week. Onze mannen winnen dit seizoen tot nu toe bijna alles en dus is een nederlaag toch even wennen. Met 7:1 verliezen kan dan zelfs voor slapeloze nachten zorgen onder je PVCV-dekbedje.
    Toch bleek DVSU in de loop van de eerste helft geen wonderploeg te zijn. Hoewel DVSU 80% van de tijd de bal had en onze jongens nederig op een tegengoal leken te wachten, konden de beter voetballende rood-witte stadsknapen nauwelijks kansen creëren voor het doel van onze kleurrijke Braziliaanse ballenvanger.
    In de rust haalde coach Jilles alles uit de kast om zijn jongens te inspireren tot meer durf en dadendrang. En zijn magische motivatie kwam aan bij onze ademloos luisterende boys. Vanaf minuut 1 zat er meer pit en zelfvertrouwen in onze jongens. Kwispelende chihuahuas werden ineens tikkende tekkels en soms zelfs blaffende bouviers. Onze jongens gooiden de passiviteit van zich af, kwamen eindelijk van eigen helft af en zetten ineens wél druk op de opbouw van DVSU. De rood-witte stadsknapen schrokken zich rot van de opborrelende energie en aanvalsdrang van onze helden en de stress sloeg overduidelijk in de potige pootjes van DVSU.
    Negen minuten na rust sloop de energieke Kay als een levensgevaarlijke krokodil ongezien achter de laatste man van DVSU aan, zette op de rand van het strafschopgebied vol druk op deze verbaasde speler en beet toen hard door. Razendsnel pakte Kay de bal in de hoek van de 16 meter af, draaide vliegensvlug om zijn as en krulde met zijn rechtervoet de 1:0 prachtig over de vertwijfelend graaiende DVSU-keeper bij de 2e paal binnen. Wat een dodelijke actie van de “Kay-man”!
    Het inspireerde zijn maatjes tot een kort aanvalsbombardement om de hoogstwaarschijnlijk beslissende 2:0 te maken. DVSU was flink aangeslagen door de briljante beet van de “Kay-man”, wankelde op zijn benen, maar kwam op mentale kracht toch weer terug in de wedstrijd. De slotfase van deze kraker was bloedstollend en zenuwslopend. Onze jongens moesten toch weer terug op eigen helft en dan proberen om bij spaarzame counters toe te slaan.
    Onze jongens vochten als leeuwen om de eerste 3 punten in de 1e klasse over de streep te trekken. Achterin gingen de balvaardige Lukas, de spitsenslopers Derek en Niels en de vliegensvlugge Ffodor elk duel aan als volwassen kerels. Hierdoor hoefde onze laconieke doelman Djavi deze keer geen heroïsche reddingen te verrichten. Op het middenveld bepaalde de rustige regisseur Wisse in balbezit het tempo, beet de onvermoeibare strijder Younes zich als een teek vast op elke DVSU-er, zoog de stoere stofzuiger Wessel al het DVSU-gevaar moeiteloos op en zorgde de lichtvoetige verbindingsman Mats voor de passjes naar onze aanvallers. Voorin doken Milo en Kay met hun snelheid in de ruimtes die het aandringende DVSU liet vallen, hield Tobias de DVSU-defensie soms bezig met gevaarlijke dribbels en maakte Lars (voor hij met een blessure aan zijn hak uitviel) het als een zoemende bij de opbouw van DVSU steeds lastig.
    De minuten tikten tergend langzaam weg, de spanning was om te snijden, de oksels klotsten en de adem stokte. Maar na enkele minuten bloedstollende blessuretijd was daar toch het verlossende eindsignaal van arbiter Van Osch. Coach Jilles en zijn 13 teammaatjes doken massaal op matchwinner Kay, die met zijn onverzettelijkheid symbool stond voor de wederopstanding van onze jongens in de 2e helft. Zo werd in een wedstrijd (die vanwege het ontbreken van echte doelkansen eigenlijk een typisch 0:0 potje was) als hecht collectief een zwaarbevochten overwinning geboekt op een goed combinerend DVSU O14-1. De eerste punten in de 1e klasse waren binnen, het aangetaste zelfvertrouwen weer hersteld en het degradatiespook ging achterop de bagagedrager met DVSU terug naar Lunetten. Dat smaakt naar meer!