• Op 9 juli 2014, een dag na de ontluisterende 1-7 nederlaag van thuisland Brazilië tegen Duitsland op het WK, bracht een grote Braziliaanse krant een nieuwe editie uit. In plaats van een volle voorpagina met allerlei info en plaatjes van het nieuws van de dag, was er slechts een groot zwart vlak te zien. Daarin stond in grote letters in het Portugees: nao vai ter capa. In het Nederlands: we hebben geen voorpagina. Het deed recht aan de enorme schok die in het land van de Gele Kanaries heerste. Ongeloof, boosheid en verdriet vochten om voorrang bij miljoenen Brazilianen. De enorme nederlaag zou nog jaren doordreunen...

    Doe met deze cryptische informatie - die misschien of misschien niet als een metafoor zou kunnen dienen voor een zekere thuiswedstrijd tegen Sporting - wat je wilt. Feit is dat er weer een nieuwe wedstrijd op het programma stond, en dat er een reactie werd gevraagd van onze mannen. Sportieve revanche moest er worden genomen, en dan wel op bezoek bij Rivierwijkers 10. Dat zou een zware opgave worden, want deze ploeg (waar we in oktober in een spannende pot met 3-2 van wonnen) was al sinds medio november ongeslagen. Ook waren ze een van de weinigen die van koploper De Bilt hadden gewonnen. Lastig dus, en dan moesten we het ook nog eens zonder Ruben, Ruud, Schut en Tim stellen. Gelukkig was Wisse bereid om mee te doen. Het was een vroegertje voor ons doen want al om 10.00 werd er afgetrapt aan de Koningsweg, waar we de vorige jaren ook al gelijk opgaande wedstrijden hadden gespeeld. In 2021 werd het 2-2, vorig seizoen eindigde het in een nipte nederlaag (2-1).

    En ook nu bleken beide ploegen elkaar niks te ontlopen. Wel was Rivierwijkers in de openingsfase de gevaarlijkste ploeg, maar telkens wist de verdediging met Jens op tijd het gevaar te neutraliseren. PVCV zocht ook zelf de aanval, maar kon in het begin moeilijk tot kansen komen. Na een tijdje was het wel raak. Desley gaf de bal perfect voor, en Mike stond weer eens op de juiste plek om de bal binnen te knikken. Zo kwamen we op een 0-1 voorsprong, waarna we de aanval bleven zoeken. Broekie en Wisse kwamen vanaf links naar de goal, maar stuitte op de uitstekende keeper van Rivierwijkers. Ook zij zaten niet stil en bleven het doel van Jens zoeken. Maar de verdediging stond nu een stuk beter dan in de vorige wedstrijden en hield het doel schoon met gedisciplineerd verdedigen. Coen zat er bijvoorbeeld keer op keer fel op, veroverde bal na bal en stoomde ook meerdere keren goed op. Telkens zat er wel weer iemand van ons tussen om Rivierwijkers het scoren te beletten. Ook het middenveld en de aanval verzetten bergen werk om de rust te halen met 0-1. Dat lukte, en zo gingen we met een goed gevoel rusten.

    De tweede helft zette Peefie dat goede gevoel om in een fase waarin we zeker het momentum hadden. Er werd goed samengespeeld, en met zelfvertrouwen werd er op zoek gegaan naar de 0-2. Net zoals tegen Sterrenwijk kwamen we sterk uit de kleedkamer. Maar wat we ook probeerden, die tweede treffer viel niet. En na een tijdje kantelde het momentum weer richting de thuisploeg, die al dichtbij was met een vrije trap die net overging en een grote kans voor de rechtsbuiten van de Utrechters die de bal gelukkig voor ons niet goed raakte. De ingebrachte stofzuiger John liet zich niet passeren en lang bleef de voorsprong in stand. Totdat één fout van de verdediging en de ongelukkig uitkomende Jens helaas toch de gelijkmaker inluidde. Zuur, want verder speelden de verdediging en Jens een hele sterke wedstrijd. Een nog grotere tegenvaller was het uitvallen van Youri, die ongelukkig op de bal ging staan, en Niels die het probeerde maar toch de strijd moest staken. Maar we moesten door, en er was nog tijd om toch nog een zege uit het vuur te slepen. En wat kwamen we ongelooflijk dichtbij. Vijf, zes ballen die zo vlak voor de goal vallen na een goede voorbereidende actie vanaf de zijkant. En telkens wanneer we zo dichtbij een nieuwe voorsprong waren, zat er weer een been van een Rivierwijker tussen of kwamen we net niet lekker uit om de bal binnen te werken. PVCV kwam in de slotfase nog het dichtste bij de zege, maar een tweede treffer wilde er maar niet in. Een gelijkspel was na een zeer enerverende wedstrijd het gevolg.

    Een goede, spannende en gelijk opgaande wedstrijd waarin een gelijkspel een logische uitslag is, maar toch wat zuur aanvoelt na zo lang voor te hebben gestaan en goed te hebben gespeeld. Maar positief is dat we na enkele vervelende wedstrijden nu een punt hebben gepakt - ons eerste gelijkspel sinds 8 oktober, het was een hele tijd terug - op bezoek bij een sterke ploeg. En het goede spel is fijn om te zien, en laat zien dat PVCV erop gebrand was om wat te laten zien. Dat is zeker gelukt, met een verdiend punt tot gevolg. Nu is het hopen dat Youri, Niels en Tim snel weer herstellen. Komende zondag weer op eigen veld, dan tegen APWC om 11.15.