• Na de spannende afgelopen weken, met afhaalkantines, geen trainingen en helaas ook opnieuw geen publiek, stond afgelopen zondag alweer de laatste wedstrijd van het bewogen jaar 2021 op het programma voor Peefie 4. En ondanks alle vervelende coronabeperkingen en enkele vervelende blessures in het team mogen we gelukkig constateren dat het qua gezelligheid én resultaten PVCV voor de wind gaat. Want na alweer de vijfde overwinning, die van de week ervoor tegen JSV, houdt Peefie keurig de vierde plek in handen. Verloren wordt er al een tijdje niet meer, wat natuurlijk een puike prestatie is van onze mannen. We wilden een fijne eerste competitiehelft dan ook leuk afsluiten, met de uitwedstrijd tegen Ardahanspor 3 in Lunetten. Onze regelneef Gijs had het weer eens voor elkaar gekregen: de aftrap werd vervroegd naar 12 uur zodat we op tijd de kantine in konden voor de beslissende race van Max in Abu Dhabi. De vraag die iedereen stelde was echter niet of wij zouden gaan winnen of Max het kampioenschap zou gaan binnenslepen, maar of onze John zou komen. John, die fan is van even getallen, vond 14 een mooier aantal dan 15 en besloot derhalve thuis te blijven. Maar ik denk dat het toch begon te kriebelen bij de centrale verdediger, want wie kwam daar even voor half 12 de kantine binnengelopen? Juist, John had toch maar de kicksen ondergebonden om te gaan spelen. Koen Adamsky was wel afwezig na zijn vervelende botsing tegen JSV en ook Ruben kon vanwege zijn blessure nog niet meespelen. Hij was er wel bij om het team te steunen. Paul van den Broek heeft toch wel een neusje voor het voetbal en wilde niet langer langs de kant staan. Hij keerde terug in de basis na zijn blessure. Hij haalde zijn neus op voor een plek op de bank. Of deze 'gok' om Paul gelijk weer in de basis te zetten goed zou uitpakken, zouden we gaan zien. (Laatste woordgrap Broekie, ik meen het ;) )

    Op het hoofdveld van Ardahanspor begon Peefie wat weifelend. De scherpte en felheid die het de afgelopen weken meer dan eens had laten zien, ontbrak een beetje in de eerste helft. Toch werd er zeker niet slecht gevoetbald en achterin stond het gelukkig prima. Via voorzetten vanaf de zijkant en lange ballen probeerden we de openingstreffer te forceren. Floris was dichtbij, maar zijn schot werd door de keeper net over de lat getikt. Even later was het wel raak: na een passje van onze vijftiende man John werd Floris weggestuurd en vanuit ogenschijnlijke buitenspelpositie (de grensrechter vlagde ook) schoot Flo zijn eerste van dit seizoen binnen. Floris was er echter van overtuigd geen buitenspel te staan en de scheids ging hier tot verbazing van velen in mee. 0-1, op een prettig moment in de wedstrijd. Dat was ook de ruststand.

    Na rust kookte het regelmatig over bij de tegenstander. Nadat het natrappen naar Desley voor rust al werd gemist, werden er door de scheids twee gele kaarten uitgedeeld. Een voor en een na rust. Daardoor waren vooral na de theepauze de ruimtes voor Peefie op de helft van Ardahanspor erg groot. Ongelooflijk maar waar wisten we hier niet van te profiteren. Dat het ontbreken van Koen Adamsky toch wel een stuk of veertien goals scheelde, werd wel duidelijk. Die andere Koen probeerde het op aangeven van Youri, maar schoot in het zijnet. Youri zelf had pech met een schot dat net over ging en een mooi schot in de hoek wat er zeker in zou zijn gegaan ware het niet voor een hele knappe redding van de keeper. Paul van den Broek ging 1-op-1 met de keeper, maar het omspelen van de sluitpost lukte helaas niet. Kans na kans werd door ons om zeep geholpen en dan weet je het: altijd uitkijken dat ie niet aan de andere kant valt. Gelukkig stond onze verdediging weer prima en de lange bal was in bijna alle gevallen voor ons. En als er dan toch een kans ontstond, zoals vlak voor het eind van de wedstrijd, stond daar Bas om zijn bijnaam weer eer aan te doen. Een clean sheet en dus, ondanks alle gemiste kansen, de drie punten mee naar Vleuten. Aan het afwerken gaan we oefenen zodra we weer mogen trainen. Na de wedstrijd nog met bezwete voetbalkleren of juist met natte haren van het douchen de winnende race van Max kijken onder het genot van een broodje Maxicano (pun intended) en een tosti met kaas en sambal. Een heerlijke voetbalzondag.

    Dus, 2021. Opnieuw een coronajaar, opnieuw een jaar met enkele maanden geen voetbal. Maar ook het jaar van de leuke seniorencompetitie en van de herstart van de reguliere competitie. Een competitie waarin we nu ijzersterk presteren en de derde plek innemen, met maar 1 punt minder dan de nummers 1 en 2! Een zeer knappe prestatie. Als de coronaregels het toelaten en het winterweer niet te bar is, spelen we op 23 januari de eerste competitiewedstrijd van 2022. Koploper Vreeswijk komt dan op bezoek, een van de weinige ploegen waar Peefie tot nu toe deze competitie van heeft verloren. In deze vorm, wie weet wat er dan mogelijk is? Fijne feestdagen, en tot in 2022!