• De overeenkomst met een kalkoen

    Mijn oprechte excuses voor dit late verslag, ruim een week na dato. Ondanks de kou zijn mijn vingers allang weer ontdooid, het ontbreekt me ook niet aan inspiratie, laten we het op luiheid of feestdagendrukte houden.
    We schrijven 15 december, derde ronde beker voor JO11-6, uit bij Zwaluwen Utrecht; een sterk team want de JO11-7 speelt tegen hen in de competitie en zo kom je na wat navraag wat te weten over zo’n team. Daar waar de competitie al voor velen de winterslaap in is gesukkeld mogen de mannen van JO11-6 nog even vol aan de bak; ja mannen hebben we vandaag nodig om deze ronde te overleven. Dan de wedstrijdselectie vandaag; Isai als vaste keeper ziek vandaag, en Hidde de Tank ook afwezig. Gelukkig hebben we Pieter zo gek weten te krijgen nog een 2de wedstrijd op deze zaterdag de kou in te kunnen sturen, en ook jij dankjewel Bert, jij had het vast nog wel kouder. Gelukkig wilde Guus keeper zijn vandaag zodat we op tijd aan de wedstrijd kunnen beginnen.
    Weet u wat de overeenkomst is tussen een kalkoen en de bekerdeelname van JO11-6? Dat wordt zometeen duidelijk. Eerst de wedstrijd. Het is vanuit de start een open wedstrijd met dus 2 bijzonderheden qua posities: Guus op goal, Elias als centrum verdediger. Die laatste maaide ieder bal voor zijn voeten weg over de zijlijn het andere veld op, daar moet ook de wanhoop zijn toegeslagen: iedere 2 minuten een 2de bal in het veld. Maar dat is de taak van een verdediger, dus mij hoort u niet zeuren. Ilias, met een I dus, even opletten graag, als linksback, had een pittige tegenstander; een behendige snelle jongen. Zoals ze dat allemaal wel waren bij Zwaluwen. Maar vooral die afstandsschoten; die mannen vuren vanuit alle hoeken op onze goal af…wat goed wordt verdedigd door PVCV. Wat volgt is vooral tegenhouden, en nog meer tegenhouden. Een soort Berlijnse muur in Utrecht, zo’n klein dorpje uit die ene strip: onneembaar, maar ook een keertje niet: 1-0. Een lullig goaltje met een balletje net naast de paal, voor ons aan de verkeerde kant. Rust. Fruit erin, limonade. En hup weer door, het kan gewoon, het staat 1-0 en we blijven loeren op de counter. Teun is meer achterin gaan spelen en Mike voorin. De centrale verdediger van Zwaluwen heeft namelijk ook die karakteristieken van dat onneembare dropje…Sven bleef op positie, rechts voorin. Adil dribbelde lekker zijn rondjes waar dan ook op het veld. Roan stond zijn mannetje ook prima. Pieter op het middenveld met de punt naar voren. Niets aan de hand…en toen kwam er dat ene hele harde schot uit de 2de lijn. Onhoudbaar, 2-0. Zwaluwen rook bloed, PVCV was rijp voor de slacht. No way, wij gaan counteren, de aandacht verslapte bij de tegenstander. Twee achter elkaar een counter, messcherp door het middenveld en verdediging van Zwaluwen en twee keer stond Mike waar hij altijd staat: een halve meter voor de doellijn om die bal heerlijk simpel in te tikken. Dat is dus 2-2. Het wordt dan weer 3-2, uiteraard een schot van afstand. Maar het werd weer 3-3, door ja hoor Mike bij de doellijn. Nog een paar minuten te gaan. De scenarios voor een gelijkspel werden al opgezocht: verlenging, penalty’s, golden goal, kop of munt, armpje drukken, tweede pot, nee hoor gewoon penalties. Spanning alom, terwijl de tenen kouder en kouder worden en de bloeddruk hoger en hoger. Kansen over en weer. Doelpunt: 4-3. Helaas, en daarmee komt er ook duidelijkheid op de eerder gestelde vraag: ze halen beide de kerst niet
    Fijne kerst allemaal en tot in 2019!