• Cupfighters winnen de KNVB-beker!


    Cupfinal Day! Op zaterdag 1 juni 2019 stonden de boys van PVCV O14-2 voor de belangrijkste wedstrijd in hun toch al stevige voetballoopbaan. Tien jaar nadat de meeste jongens als piepkleine en enthousiaste Benjamins op zaterdagochtend hun eerste oefenpotjes speelden bij PVCV, moest vandaag hun grote droom uitkomen. In Uithoorn konden onze boys op neutraal terrein de prestigieuze KNVB-beker van de regio West 1 (Utrecht, Noord-Holland en Flevoland) winnen.

    Een prestatie die in de vanaf 1932 durende historie van PVCV nog maar 1 keer was geleverd. Vandaag konden Djavi, Lukas, Niels, Derek, Ffodor, Wisse, Younes, Mats, Wessel, Ethan, Lars, Milo, Tobias, Kay, de hulpsoldaten Duncan & Sebastiaan én het illustere coachduo Jilles & Kenzo zich voor eeuwig als erelid de geschiedenisboeken van PVCV in voetballen. Van de gedachte dat in 2050 kinderen vol respect over onze jongens spreken, loopt het kippenvel over je rug.

    Maar zover was het nog lang niet. Want na 9 overtuigende bekerzeges op rij was het sterke Kolping Boys O14-2 uit Alkmaar de taaie tegenstander in de Cupfinal. Een club die wordt gerekend tot de clubs met de beste jeugdopleidingen in de provincie Noord-Holland en hofleverancier is van profclub AZ. Een tegenstander die de laatste 15 maanden maar 2 keer had verloren.

    Als verrassing van de ouders & coaches mochten onze cupfighters met een touringcar van Vleuten naar Uithoorn reizen. Op het fraaie complex van Legmeervogels vonden vandaag de bekerfinales in alle leeftijdscategorieën in regio West 1 plaats. Een goed georganiseerd evenement waar de parkeerterreinen afgeladen waren met touringcars en auto’s en er over de hele dag duizenden toeschouwers meeleefden met alle bekerfinales. Nadat onze bekerbikkels waren verwelkomd door een swingende Zuidamerikaanse drumband en op de foto waren geweest met de beroemde dennenappel (KNVB-beker), sloeg de wedstrijdspanning toe. En niet zo’n beetje ook.

    Rond het zonovergoten veld stonden circa 250 toeschouwers uit Vleuten en Alkmaar, maar er hing een aparte stilte. Het was zo stil dat je de klok kon horen tikken. De klok die aftelde naar het eerste fluitsignaal van het officiële KNVB-scheidsrechterstrio. Was dit nu de zo vaak beschreven wedstrijdspanning voor een Cupfinal? Hoe zouden onze jongens zich in de broeierige hitte nu voelen? De koppies stonden strak en de witte beentjes voelden loodzwaar.

    Maar vanaf de eerste seconde was duidelijk dat onze jongens de juiste focus hadden en niet gesloopt waren door de spanning. Vol passie trokken onze bekerbeesten richting het doel van Kolping en de veel grotere Kolping-kerels moesten achteruit. Vol ongeloof en stijf van de zenuwen keken ze naar de geconcentreerd rondtikkende Vinex-baasjes uit Vleuten en schoten ze in paniek elke bal over de zijlijn.

    In de 10e minuut sloegen onze Tikkie-takkie tijgers dodelijk toe. De razendsnelle Kay snelde langs de rechterzijlijn, legde af op Milo die met zijn magische linkerpoot Tobias in het strafschopgebied vrij speelde. Tobias sneed vanaf links langs zijn mannetje en stuurde met een geplaatst schot de zo belangrijke openingstreffer laag in de hoek (0:1). Wat een heerlijk begin van een misschien wel historische Cupfinal.

    En onze helden bleven in opperste concentratie de bal op de helft van de zwart-witten uit Alkmaar rondtikken. De hijgende en veel grotere Kolping Boys liepen in de tropische temperaturen met de tong op de Nike-schoentjes achter de bal aan en kon nauwelijks in de fysieke duels komen. Zo bleef PVCV tot aan het rustsignaal domineren tegen de torenhoge favoriet. Wisse kreeg na een lange bal een kans in het 16 metergebied, Kay werd na een gevaarlijke solo keihard onderuit gehaald en Lars zorgde uit de toegekende vrije trap voor alarmfase 1 bij de minimaal 190 centimeters tellende topkeeper van Kolping.

    Djavi had in de 1e helft vrijwel niks te doen. Achterin bleven de geconcentreerde Sebastiaan, Lukas, Derek, Niels en Ffodor op de middenlijn fluitend overeind. Op het middenveld waren de combinerende kameraden Wisse, Mats, Younes, Wessel, Ethan en Duncan zuinig op de bal. Voorin zorgden de snelheid van Kay en Milo en de dribbels van Tobias rond de balvaste en energieke spits Lars voor samengeknepen billen bij de uit de kluiten gewassen bollenplukkers uit Alkmaar.

    Het was wachten op de 2:0. Maar vlak voor rust was daar ineens een flits van zeldzame klasse van counterploeg Kolping. Ineens was daar de steekpass in de ruimte achter onze Twin Towers Niels & Derek, gleed de speersnelle spits als een glibberige paling langs Djavi en tikte de gelijkmaker in het net. Of toch niet? Want ineens was daar de attente Niels met Zevenmijlslaarzen, die nog net de bal van de middenlijn haalde en hulp kreeg van zijn maatje Lukas. Zo haalde het bomvolle uitvak van PVCV opgelucht adem dat de rust met een meer dan verdiende 1:0 voorsprong werd gehaald.

    Bij de start van de 2e helft was de temperatuur opgelopen tot een graad of 24 en bleek Kolping uit de reuzenkans vlak voor rust moed te hebben geput. Ineens bleken de grijze muizen uit de 1e helft zwart-witte krijgers met kleur op de wangen. De mouwen werd opgestroopt en onze tikkie-takkie tijgers kregen steeds minder ruimte op het veld. Eerst belandde een indraaiende corner met een doffe knal op de lat boven de wanhopig graaiende Djavi en even later schoot de vrijgespeelde Kolping-spits te gehaast op doel.

    Het PVCV-legioen kreeg het in de brandende zon voor het eerst benauwd. Zouden de Kolping-reuzen nu eindelijk de schroom van zich afgooien en de wedstrijd naar hun hand gaan zetten? Kenzo & Jilles schreeuwden hun jongens naar voren en wisselden om de balans in het team te herstellen. Dat leek te lukken, totdat in de 18e minuut ineens een Kolping-speler alleen op ons doel afrende. De hartslag van alle PVCV-fans liep op naar minimaal 150. Het zou toch niet? Maar Djavi zorgde er met een katachtige redding voor dat alle pacemakers intact bleven.

    Aan de andere kant passeerde Kay Usain Bolt en haalde hij Dafne Schippers in. In volle vlucht denderde hij op het vijandelijke doel, schoot keihard in, maar tikte de Kolping-goalie de bal tegen de paal. De emoties laaiden verder op en de wedstrijd groeide naar een climax toe. In de 20e minuut slingerde slangenmens Duncan zich links in het strafschopgebied langs 2 Kolping-slagers en legde vanaf de achterlijn de bal prachtig terug op Kay, die de bevrijdende 2:0 snoeihard tegen de touwen knalde. Het bomvolle uitvak explodeerde van vreugde, alle spelers en trainers doken massaal op elkaar.

    Iedereen voelde dat het gebeurd was. Dit kon niet meer mis gaan. De droom van 16 jongens die ooit als piepkleine Benjamin in een PVCV-shirt prijzen wilden winnen ging uitkomen. In het laatste kwartier bleef PVCV moeiteloos overeind en werd zelfs een glaszuivere goal van Kay nog afgekeurd.

    Het maakte allemaal niet meer uit. Want na het laatste fluitsignaal brak er een feest los, waarover in het bruisende Uithoorn nog lang zal worden gesproken. Op het erepodium kregen onze jongens allemaal een medaille, kreeg captain Wessel de Cup met de Grote Oren uitgereikt en schreeuwden 16 uitzinnige PVCV-pubers hun stembanden aan gort.

    Wat een vreugde. Wat een spelplezier. Wat een hecht team. Wat was het genot om dit seizoen naar PVCV O14-2 te kijken. Promotie naar de 1e klasse, 4e in de 1e klasse en nu de volledig terechte winnaar van de KNVB-beker. Een diepe buiging voor de 14 wonderboys en hun bevlogen coaches. Wat een goeie gasten zijn het met zijn allen!